Wie ik ben

MarijnHageman

NuchterScherpKrachtigDirectAuthentiek

Ik ben een vrouw van de tussenruimte. Ik werk vanuit aanwezigheid. Ik luister en hoor tussen de regels. Ik kijk en zie haarfijn. Ik voel precies. Ik stem af op wat zich onder de oppervlakte beweegt en vertrouw op mijn heldere vermogens. Vanuit die plek, belichaamd, bewogen, authentiek, begeleid ik vrouwen terug naar hun eigen lichaam, hun eigen wijsheid en hun eigen stem.

Ik ben geboren in een gezin met een zus en een broertje. We waren geen standaard gezin. Mijn ouders hadden een groot hart en stonden altijd voor iedereen klaar. Ik ben opgegroeid met 1 pleegbroertje en 1 pleegbroer. Ook hadden we regelmatig langere tijd logees, een meisje uit de buurt die een tijdje onderdak nodig had, een vriendin van mijn moeder die niet lekker in haar vel zat, een broer van mijn vader. Hulp bieden, klaar staan voor anderen, er zijn en bijdragen. Waarbij het perspectief van de ander en je daarin verplaatsen belangrijk was. Dat zat in de cultuur van ons gezin. Ik leerde het jong: afstemmen op wat een ander nodig had, voordat ik wist wat ík nodig had.

Toen ik ouder werd bleef het niet bij afstemmen op de ander, maar kwam ik ook op voor de ander. Voor de duvel niet bang, en ik liet me duidelijk horen. Verrassend was het niet dat ik op mijn 18e naar de politie ging. Na een korte opleiding stond ik op mijn 20e al op straat. Een mannelijke wereld. Stoer zijn, voor jezelf opkomen. Ik was er écht goed in.

In die 17 jaar kwam mijn vermogen tot afstemmen ontzettend goed van pas. Ik verfijnde het, leerde als geen ander een veld/situatie aan te voelen, in te schatten en te analyseren. Ik leerde ook iets anders. Om een steunpilaar te zijn. Een anker in situaties van verdriet, rouw en pijn. Daar waar woorden altijd tekortschieten en het gaat om aanwezigheid. Spaceholden, eigenlijk. Lang voordat ik het woord kende. Zonder dat ik het echt doorhad. Want ik stond niet in contact met mijn lichaam. Ik zat vol in de masculiene energie, en in die wereld kwam er nog een laag overheen. Hardheid. Weer een stem die niet de mijne was.

Ik studeerde erbij, kreeg twee kinderen, bleef doorgaan. Doorgaan, presteren, regelen en dragen. Zelden stilstaand bij hoe het met míj ging. En nog steeds rockte ik dit.

Als iemand ergens mee zat, was ik degene die het uitsprak. Ik voelde het al voordat zij het zeiden. Ik voelde voor anderen en sprak voor anderen. Ik had dit niet in de gaten. Mijn stem werd de stem van anderen.

Lang geloofde ik dat ik bad ass was: talentvol, sterk, krachtig. Dat was ook zo. Tegelijkertijd werd het ook een masker, en het ging ten koste van mezelf.

“In 2016 viel ik om. Overspannen. En dat was het begin van mijn ontdekkingstocht naar mijzelf. Van de gewaarwording van mijn lichaam. Mijn god, ik voelde mijn lichaam. Ik was niet langer een wandelend hoofd.”

Vanaf daar ben ik naar binnen gegaan. Ik leerde mijn lichaam en mijn verhaal kennen. Ik voelde wat in míj leefde. Dat heeft jaren geduurd. Echte beweging heeft tijd nodig. De laatste jaren heb ik de sprong gemaakt. Naar zachtheid. Naar intuïtie. Naar vertrouwen op mijn eigen lichaam, mijn eigen wijsheid en mijn eigen stem. De reis van masculiene naar feminiene energie heb ik zelf doorleefd. Stap voor stap. Terug naar de kwaliteiten die bij mij horen.

Het afstemmen op anderen was lang een curse. Nu is het een van mijn gifts.

Ik ben nuchter. Scherp en analytisch, vanuit intuïtie en gevoel. Ik zweef niet. Ik sta met beide benen op de grond. Mijn kracht is gebleven, maar de bron is anders. Niet meer vanuit doorzettingsvermogen, maar vanuit gronding en belichaming. Dat is pas bad ass of beter nog: wild ass!