Marijn Hageman.
NuchterScherpKrachtigDirectAuthentiek
Ik ben een vrouw van de tussenruimte. Ik werk vanuit aanwezigheid. Ik luister en hoor tussen de regels. Ik kijk en zie haarfijn. Ik voel precies. Ik stem af op wat zich onder de oppervlakte beweegt en vertrouw op mijn heldere vermogens. Vanuit die plek, authentiek, vanuit eigen ervaring en opleidingen, begeleid ik vrouwen terug naar hun eigen lichaam, hun eigen wijsheid en hun eigen stem.
Ik ben geboren in een gezin met een zus en een broertje. We waren geen standaard gezin. Mijn ouders hadden een groot hart en stonden altijd voor iedereen klaar. Ik ben opgegroeid met twee pleegkinderen in huis. Ook hadden we regelmatig langere tijd logees, een meisje uit de buurt dat een tijdje onderdak nodig had, een vriendin van mijn moeder die niet lekker in haar vel zat, een broer van mijn vader.
Hulp bieden, klaarstaan voor anderen, er zijn en bijdragen. Het perspectief van de ander en je daarin verplaatsen werd ons al vroeg geleerd. Het zat in de cultuur van ons gezin. Ik leerde jong om waar te nemen, af te stemmen en rekening te houden met wat een ander nodig had.
Tegelijkertijd zat er in mij altijd een sterke eigenheid. Zeker als tiener bewoog ik makkelijk tussen verschillende vriendinnengroepen en werelden. Ik wilde mij niet volledig ‘vastleggen’. Juist in die ruimte voelde ik me vrij. Ik volgde mijn eigen weg, maakte mijn eigen keuzes en bewoog mee zonder mezelf kwijt te raken. Vrijheid en autonomie hoorden al vroeg bij mij.
Toen ik ouder werd bleef het niet bij afstemmen op de ander, maar kwam ik ook op voor de ander. Voor de duvel niet bang en ik liet me duidelijk horen. Verrassend was het niet dat ik op mijn 18e naar de politie ging. Na een korte opleiding stond ik op mijn 20e al op straat. Een mannelijke wereld. Stoer zijn, voor jezelf opkomen. Ik was er echt goed in.
In die zeventien jaar kwam mijn vermogen tot afstemmen ontzettend goed van pas. Ik verfijnde het, leerde als geen ander een veld, een situatie aan te voelen, in te schatten en te analyseren. Ik leerde ook een steunpilaar te zijn. Een anker in situaties van angst, verdriet, rouw en pijn. Daar waar woorden altijd tekortschieten en het gaat om aanwezigheid en het bieden van een veilig anker. Spaceholden, eigenlijk. Lang voordat ik het woord kende en zonder dat ik het echt doorhad.
Maar terwijl mijn kracht en zelfstandigheid aan de buitenkant volop zichtbaar waren, stond ik steeds minder in contact met mijn eigen lichaam. Ik zat vol in de masculiene energie en in die wereld kwam er nog een laag overheen. Hardheid. Een stevig masker.
Naast mijn werk bij de politie rondde ik de hbo-opleiding Integrale Veiligheidskunde af, kreeg ik twee kinderen en bleef ik doorgaan. Doorgaan, presteren, regelen en dragen. Mijn autonomie was er nog steeds. Mijn stem ook. Maar steeds meer van mijn kracht werd gebruikt voor wat er moest, voor wat anderen nodig hadden, voor wat gedragen en opgelost moest worden. Er bleef steeds minder ruimte over om te voelen wat er in míj gebeurde.
En nog steeds rockte ik dit.
Als iemand ergens mee zat, was ik degene die het uitsprak. Ik voelde het al voordat zij het zeiden. Ik voelde voor anderen en sprak voor anderen, zonder dat ik dit in de gaten had.
Mijn stem verdween niet. Mijn stem werd de stem van anderen.
Lang geloofde ik dat ik superstoer was: talentvol, sterk, krachtig. Dat was ook zo. Alleen was er steeds minder ruimte voor mijzelf. Mijn kracht werd daarmee óók een masker en ging uiteindelijk ten koste van mezelf.
“In 2016 viel ik om. Overspannen. Mijn lichaam zette een grens waar ik die zelf jarenlang niet had gevoeld. Doorgaan kon niet meer.”
Daar begon mijn zoektocht naar mezelf. Ik wist dat doorgaan zoals ik deed niet meer kon. Vanaf daar ben ik naar binnen gegaan. Ik leerde mijn lichaam en mijn verhaal kennen. Ik leerde niet alleen wat ik wilde of dacht, maar ook wat ik voelde, waar mijn grens lag, waar mijn verlangen zat en wat van mij was. Dat heeft jaren geduurd. Echte beweging heeft tijd nodig.
Pas later ben ik gaan zien dat die weg niet leidde naar een nieuwe versie van mezelf, maar terug naar iets wat er altijd al was: mijn eigenheid, mijn vrije beweging en mijn eigen stem. Alleen leerde ik die nu op een diepere laag kennen.
De laatste jaren heb ik de sprong gemaakt. Naar zachtheid. Naar intuïtie. Naar vertrouwen op mijn eigen lichaam, mijn eigen wijsheid en mijn eigen stem. De reis van masculiene naar feminiene energie heb ik zelf ervaren. Stap voor stap. Terug naar de kwaliteiten die bij mij horen.
Lang raakte het afstemmen op anderen verweven met verantwoordelijkheid dragen voor wat een ander voelde of nodig had, waardoor ik mezelf steeds verder uit het oog verloor. Inmiddels kan ik bij mezelf blijven terwijl ik haarfijn waarneem wat er in de ander en in het veld gebeurt. Afstemmen en het bieden van veiligheid behoren nu tot mijn grootste gifts.
Ik ben direct, scherp en analytisch, met een open blik, vanuit intuïtie en gevoel. Ik zweef niet; wat ik voel en waarneem, breng ik terug tot iets helders en concreets. Met beide benen op de grond beweeg ik vanuit mijn lichaam, mijn eigen wijsheid en mijn eigen stem.
Mijn kracht is gebleven, maar de bron is anders. The feminine force of Mother Nature.
Het vrouwelijke is niet alleen zacht. Het is aards, rauw en scheppend. Een kracht die niet van buitenaf ontstaat, maar van binnenuit beweegt.